EINT : Prologue

posted on 15 Aug 2014 20:59 by le-annovel in EINT directory Fiction, Cartoon
 
 
 
 
ณิชา กฤษณวานิช
 
66034 . Andromeda
 
 
 
 
 
 
.....
 

 

 

 

‘เออใช่ เมื่อคืนเราฝันถึงพี่ผิงด้วย’

‘ว่าไง เล่าๆ’ 

‘5555 ฝันว่าไร’

‘คือแบบ’

‘หืออออ’ 

‘ทำไมฝันถึงเราา’

‘ฝันว่าไปสวนน้ำกับพี่ผิงอะ แล้วอยู่ๆก็มีพี่เนกับพี่ฝันโผล่มา’

‘เราด้วยเหรอ5555’

‘เอ้ย ดีดีดี มาด้วยกันน’

‘55555555555555555’

 ‘

‘แล้วไงต่อ’

‘เราเป็นคนเลือกชุดว่ายน้ำให้ แล้วพี่ผิงบอกว่าสีมันแซ่บไปทั้งที่เรายังไม่ได้เอาชุดให้พวกเธอดูเลย(...)’

‘โฮ5555555 ละเธอเลือกอะไรให้ฉันอะ’ 

‘บิกินี่ สีก็แซ่บจริงๆนั่นแหละ555555555555’

‘55555555555555555555555555555555555’

‘55555555555555555555555555555555555555555’

 ‘คนบ้าาแง5555555555555’

 

 

 

……

 

…………

 

ณ ห้องพักอันเงียบสงบของหอนอกมหาวิทยาลัยในย่านกลางกรุงแห่งหนึ่ง ..บนเก้าอี้หมุนหน้าตาธรรมดาที่ถูกเลื่อนเข้าไปจนเกือบชิดติดโต๊ะคอม - นางสาวณิชากำลังนั่งยิ้มแก้มป่องเป็นคนบ้าอยู่ตรงพิกัดเล็กจิ๋วนั้นเพียงลำพัง

 

 

เธออยู่ในชุดนอนกระโปรงลายคุณหมีสีชมพูหวานแต๋วที่แม่ซื้อมาฝากเมื่ออาทิตย์ก่อน และมีสภาพเปียกหมาดๆแบบคนเพิ่งผ่านการอาบน้ำปะแป้งมาสดๆร้อนๆ ทั้งที่เวลาก็ยังไม่ได้มืดค่ำเท่าไหร่ ..เหมือนจะอนามัยแต่ไม่ใช่ สาเหตุที่วันนี้อาบน้ำเร็วเพราะว่าวันรุ่งขึ้นมีเรียนเช้าต่างหาก..

 

 

…สิ่งที่กำลังไล่อ่านอย่างตั้งอกตั้งใจคือข้อความจากโปรแกรมแชทสีขาวฟ้าชื่อดัง - ภายในห้องแชทรวมอันประกอบด้วยกลุ่มเพื่อนที่รู้จักกันผ่านอินเตอร์เน็ทอีกกว่าสิบชีวิต.. เด็กสาวที่ใครๆก็เรียกว่าน้องน้ำตาลกำลังเล่าความฝันของตนเองให้ทุกคนฟังอย่างเมามันส์

 

 

เรื่องราวที่ไม่รู้จะเซอร์เรียลไปถึงไหนถูกพิมพ์รัวลงมาเป็นแถวยาว คนเล่าก็เล่าไปขำไป ส่วนคนอ่านก็ได้แต่ถามว่าเมื่อคืนก่อนนอนนายไปทำอะไรมา

 

 

เธอมองตัวหนังสือของเพื่อนคนอื่นๆพิมพ์ตอบรับกันอย่างตื่นเต้น บางคนก็นึกสนุกเล่าฝันของตัวเองเสริมลงไปบ้าง ซักพักก็จะมีคนชวนนอกเรื่องไปทางอื่นด้วยการแปะคลิปฮาๆ หรือไม่ก็ลิ้งค์กระทู้พันทิxที่ดูน่าสนใจ (ข้อนี้ หลายๆครั้งหมายรวมถึงกระทู้รีวิวร้านอาหาร ทั้งที่เป็นบุฟเฟ่ต์ ขนม ร้านนั่งกิน ยืนกิน ข้างทาง ฯลฯ แถมบางครั้งยังมีฟู้ดพอร์นมาร่วมแจมด้วยฟหกด) ..เพราะว่ามีสมาชิกอยู่หลายคน การคุยกันครั้งหนึ่งจึงประกอบด้วยหัวข้อมากมายคละกันวุ่นวายไปหมด

 

 

..ขนมผิงไม่ชอบใจเสมอเวลาที่รอบๆตัวมีคนมารวมกันเยอะเกินไป..

 

ไม่ว่าจะเป็นการคุยปากเปล่า การโรลเพลย์เมนชั่นคนเยอะๆ การคอลสไกป์ หรือรวมสายคุยโทรศัพท์กับมนุษย์ก้อนใหญ่ๆ เรื่อยไปจนกระทั่งการทำงานเป็นกลุ่ม ที่ถึงจะเลือกจับกันเองตามใจชอบ เรียงตามเลขที่ ตัวอักษรนำหน้าชื่อ หรือเลขประจำตัวนักศึกษา จะเป็นแบบไหน ท่ายากยังไง ก็ไม่เอาทั้งนั้น ..ยิ่งคนมากยิ่งลำบาก วุ่นวาย เสียงดัง หนวกหู และมักคุยไม่รู้เรื่อง

 

 

เป็นเรื่องน่าประหลาดที่การคอลคนเยอะๆกับเพื่อนกลุ่มนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกอย่างนั้น..

 

 

ไม่รู้ว่าเธอเริ่มชินกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่ ..โดยไม่ทันรู้ตัว จู่ๆความอลหม่านที่ไม่ถูกกันนักหนาก็กลับกลายเป็นเรื่องที่ทำให้หัวเราะได้ทุกวัน.. ขนมผิงในปัจจุบันกลายเป็นคนที่ใช้แอพสไกป์ในมือถือตอนอยู่นอกบ้าน และยินดีที่จะร่วมคุยในห้องที่มีคนอยู่เกินห้าคนได้อย่างไร ..เพราะว่าสนิทกันมาก? เพราะว่าคุยกันบ่อย? ..แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก

 

 

 

‘คอลกันป่าว’

 

 

หนึ่งในสมาชิกกรุ๊ปทิ้งบอมบ์ประโยคประจำวันลงมา และไม่นานก็มีข้อความสนับสนุนปรากฎต่อไปอีกหลายบรรทัด เธอที่กำลังจะลุกขึ้นไปเป่าผมแฉะๆให้แห้ง ถึงกับทิ้งตัวกลับลงบนเบาะและนั่งรอ

 

 

..ไม่กี่อึดใจถัดมา เสียงคอลเข้าพร้อมปุ่มกดตอบรับก็เด้งขึ้นบนหน้าจอขนาดสิบห้านิ้วของโน๊ตบุ๊คตัวเก่งตามคาด ขนมผิงแตะแทรคแพด จัดการเลื่อนเคอร์เซอร์ขึ้นไปคลิกปุ่มรูปโทรศัพท์สีเขียวเป็นการรับสาย เธอกดปิดไมโครโฟนของตัวเองไม่ให้ใครได้ยินเสียงทันทีด้วยสเต็ปมืออาชีพ ก่อนจะผละลุกจากหน้าจอเดินไปหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ประจำโต๊ะเครื่องแป้งตัวเล็กที่ตั้งห่างออกไปไม่ไกลนัก

 

 

เสียงเพื่อนสาวสี่ห้าคนที่ตอนนี้กำลังไล่ล่าตามหาอาสาสมัครมาช่วยกันยิงซอมบี้(ในเกม)เริ่มดังผ่านลำโพงมาให้ได้ยินแว่วๆ เธอลากสายไดรเป่าผมเข้ามาใกล้ตัวแล้วเปิดสวิตช์ หลับตาปี๋ปล่อยให้ลมอุ่นๆพุ่งใส่หน้าอยู่พักหนึ่งก่อนจะเผื่อแผ่ไปให้กับกลุ่มผมย้อมสีน้ำตาลเข้มที่ยังคงเปียกเฉอะแฉะ และใช้มืออีกข้างยกขึ้นสางลวกๆไปพร้อมกันอย่างเคยชิน

 

 

...กว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจเป่าผมแห้งได้สมใจ หูของเธอก็ถูกเสียงลมเล่นงานเสียจนอื้อชาไปหมด ..และหลังจากที่เลื่อนนิ้วดันปุ่มปิดลง รวมทั้งเอื้อมมือถอดปลั๊กไดรออกเก็บเรียบร้อยแล้ว สมาร์ทโฟนเครื่องขาวที่สั่นครืดคราดกระทบพื้นโต๊ะอยู่เงียบๆมาพักใหญ่จึงได้มีโอกาสเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของบ้างเสียที

 

 

แค่เหลือบเห็นชื่อที่ปรากฎขึ้นบนหน้าจอจากทางปลายตา มือขวาของเธอก็ล็อคเป้าพุ่งพรวด ตะครุบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรับสายด้วยท่าทีลนลาน

 

 

“ฮัลโหล” 

 

“………” 

 

“ฮือขอโทษค่า ตะกี๊หนูเป่าผมอยู่ ปิดเสียงมือถือไว้ด้วย ไม่ได้ยินอะ” 

 

“โห สบายมากค่ะแม่ เนี่ย ที่บ.เค้าเพิ่งโอนเงินมาให้เมื่อกี๊เลย ค่าหอเดือนนี้ชิวๆแล่ว” 

 

“ห้องทำแล้วค่ะ กวาดถูเรียบกริ๊บพื้นเงาส่องเห็นหน้าเลยนะ ดีป่ะ ดีป่ะ” 

 

“อิอิ ..เอ้อ แต่ผ้าปูเตียงยังไม่ได้เปลี่ยน ..แฮ่ ฟูกมันไม่ค่อยดีแล้วอะค่ะ หนักด้วย ขี้เกียจยก--” 

 

“ไม่ช่าย เปลี่ยนล่าสุดเมื่อสามวันก่อนเอง แม่อย่าเพิ่งว่าหนูวว”

.

“ค่ะ ค่าา”

.

“โอเคเลย ฝันดีนะคะจุ๊บ”

 

 

สายวางไปแล้ว ..เธอขยับนิ้วกดปุ่มเปิดเสียงมือถือเอาไว้ พลางพ่นลมหายใจออกจากปากฟู่วอย่างโล่งอก

 

 

ขนมผิงโกหกไม่เก่งเท่าไหร่- ไม่สิ  ความจริง ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้โกหกซักหน่อย ..ที่บอกว่าได้รับเงินโอนมาแล้วนั่นเป็นเรื่องจริง และที่พูดว่าค่าหอเดือนนี้ไม่มีอะไรต้องห่วงก็ด้วยเหมือนกัน 

 

 

..เธอแค่เล่าไม่หมดเท่านั้น

 

 

…งานฟรีแลนซ์วาดภาพลงสีง่ายๆที่ถูกแนะนำมาจากพี่พนักงานบริษัทเกมซึ่งสนิทกันผ่านเน็ท ช่วยให้ลูกสาวคนโตผู้ดันทุรังอยากมีที่พักใกล้มหาวิทยาลัยยังพอได้มีลู่ทางอยู่บ้าง แม้ว่าผู้ปกครองจะไม่สนับสนุนนักเพราะเป็นห่วงไม่อยากให้ออกมาอาศัยอยู่ตัวคนเดียว

 

 

แต่ก็นั่นล่ะ ตามสเต็ปตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก หลังจากที่ทั้งขอร้องอ้อนวอนคุกเข่ากอดขาพ่อแม่เอาไว้อยู่เกือบเดือน ความพยายามของเธอก็ประสบผล ขนมผิงได้รับการอนุมัติจากเสด็จพ่อให้ออกมาดำเนินชีวิตด้วยตนเองได้ตั้งแต่ปีแรก เทอมแรกของชีวิตการเรียนระดับอุดมศึกษา

 

 

หลังจากสังเวยเงินเก็บจำนวนหนึ่งในบัญชีธนาคารของตนให้กับหอนอกดีๆใกล้มหาวิทยาลัยที่มีน้ำอุ่น แอร์ เฟอร์นิเจอร์ และอินเตอร์เน็ทครบพร้อมเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเริ่มเปิดรับงานผ่านเน็ทวาดภาพหาเงินเพื่อเป็นค่าเช่าหอในเดือนถัดๆมา นอกจากนี้ รายได้ที่เหลือยังแบ่งไว้สำหรับใช้ในชีวิตประจำวัน และบางส่วนก็ถูกกันเก็บเป็นเงินฝากออมเข้าธนาคาร

 

 

..เพราะว่าไม่ได้ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยหรือชอบออกไปเที่ยวมากนัก ประกอบกับมีคุณแม่มาเยี่ยมพร้อมขนมนมเนยและอาหารแช่แข็งกองโตแบบกลัวลูกอดตายทุกอาทิตย์ …รวมทั้งการได้กลับไปนอนอยู่บ้านในช่วงวันหยุดยาวและปิดเทอม ทำให้เธอสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสะดวกสบายตลอดมา ..ปัญหาเรื่องเงินคืออะไรเหรอ? ไม่รู้จักเลย

  

 

……แต่ประโยคนั้นอาจได้ตกไปในคราวนี้......

 

 

เพราะขนมผิงเพิ่งตัดสินใจส่งอีเมลขอยกเลิกรับงานหลักๆจากบริษัทเกมที่ทำมาเรื่อยๆเป็นระยะเวลากว่าสองปีไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เอง

 

 

..เนื้อหาก็ว่าด้วยปริมาณงานของเด็กปีสามที่ทะลักทลายราวเขื่อนแตก และแม้ว่าจะพยายามบวกลบคูณหารชั่วโมงการพัก การนอน และการอื่นๆไม่ว่าท่าไหน เธอก็ยังพบว่าตัวเองในตอนนี้คงจะไม่สามารถบริหารเวลาเจียดมาทำงานวาดให้มีคุณภาพเท่าสมัยก่อนได้อยู่ดี

 

 

ดังนั้น งานชิ้นสุดท้ายจะสิ้นสุดลงในปลายเดือนนี้ ..และหลังจากเงินออกในเดือนหน้า เธอจะไม่มีรายรับที่เคยสามารถนำมาเที่ยวซี้ซั้วใช้จ่ายทัวร์กิน ซื้อของใช้ส่วนตัว หรือแม้แต่เช่าหอ เข้ามาในบัญชีอีกต่อไป

 

 

….คำนวนจากเงินเก็บ รวมถึงเวลาที่เหลืออยู่แล้ว ถ้าอยากจะมีชีวิตรอดจนจบปีสี่โดยไม่ต้องทำงานอะไรเลย และเพื่อไม่ให้เป็นการผลาญตัวเลขที่มีอยู่ในธนาคารออกไปมากนัก ก็คงต้องย้าย ไป อยู่ หอ ที่ ไม่ มี น้ำ อุ่น ท่าเดียว...

 

 

ไม่นะะ ไม่เอาไม่เอาไม่เอา ไม่ไหวมั้งแบบนั้น?!

 

 

จริงอยู่ น้ำอุ่นคือตัวปั่นมิเตอร์ขั้นเทพที่ชอบทำค่าไฟพุ่งกระฉูดเกินความคาดหมายเป็นประจำ ..แถมไม่มีแค่เครื่องทำน้ำอุ่นก็ยังฟังดูดีกว่าไม่มีแอร์อยู่ตั้งเยอะ ..แต่เธอรักมันนี่นา!

 

 

ฮีลลิ่ง รู้จักมั้ย ฮีลลิ่งน่ะ..

 

 

คนที่แม้แต่ในหน้าร้อนก็ยังบิดน้ำแบบอุ่นสุดราดตัวอาบจนผิวแดงกระจกเป็นฝ้าทุกวัน อยู่ดีๆจะให้ย้ายไปอยู่ในหอที่มีแต่น้ำเย็นเฉียบตลอด 24 ชั่วโมง . 12 เดือน . 4 สภาพอากาศไม่เว้นกระทั่งในฤดูหนาวอันแสนสะท้อนสะท้านทรวงของประเทศเมืองไทยนี่มันก็โหดร้าย ..เกินไป?…รึเปล่านะ?

 

 

..แค่คิด มนุษย์ขี้หนาวอย่างขนมผิงก็ตัวสั่นบรื๋อแล้ว

 

 

เป็นไปได้ก็ไม่อยากรบกวนขอเงินพ่อแม่เพิ่มจากเดิม และค่อนข้างมั่นใจว่าถ้าออกปากเรื่องปัญหาค่าเช่าหอเมื่อไหร่ เธอคงไม่พ้นถูกกึ่งชวนกึ่งบังคับให้ต้องกลับไปอยู่ที่บ้านแน่ๆ ยิ่งถ้ารู้ว่าเธอสิ้นไร้ไม้ตอก ไม่เหลือเงินจ่ายค่าหอจนถึงกับต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นล่ะก็....... 

.

.

หมด ♥ อนา ♥ คต ♥ กัน ♥ เห็น ♥ เห็น

.

.

…ไม่ไหวหรอก! ปีสามงานยุ่งจะแย่ บางทีก็ต้องแบกคอมแบกงานแบกของเยอะแยะ ให้เดินทางไกลๆอีกมันเหนื่อยนะ ..แถมพอกลับไปถึงบ้านแล้วก็ยังต้องปั่นงานต่อ พอมีเรียนเช้าก็ต้องตื่นก่อนเวลาตั้งสามชั่วโมง ..ขนาดตอนนี้อยู่ใกล้ๆ บางอาทิตย์เวลากินเวลานอนยังไม่ค่อยจะมีเลยนะว้อยแง

 .

.

……………….กู้เงินดีมั้--

 

 

“เฮ้ย น่าสนอ่ะ เราทำด้วยดิๆ”

 

“ลองกันป่าว เห็นเค้าบอกว่าเงินดีนะ ให้ไปนอนเฉยๆเอง”

 

“ใช่แก แค่นอนก็ได้เงิน งานในฝันเลยนะเว่ย เนี่ย เรากับเนกับทอฝันไปสมัครกันมาเรียบร้อยละ”

 

 

เสียงเจี๊ยวจ๊าวจากคอลที่เปิดลำโพงทิ้งไว้แทรกทะลุเข้ามาในความคิดวุ่นวายของเด็กปีสามที่กำลังงานล้นมือจนชีวิตเริ่มมีปัญหา

 

 

ขนมผิงกระพริบตาปริบๆพลางลุกจากโต๊ะเครื่องแป้งเดินไปทางโน๊ตบุ๊คช้าๆ

 

 

เหมือนว่าในที่สุดสวรรค์ก็เข้าใจในความลำบากและคงไม่อยากให้เธอตกต่ำจนต้องกลายไปเป็นผู้หญิงหนี้สินรุงรัง ถึงได้มีโอกาสดีๆหล่นลงมาบ้างในยามคับขัน..

 

 

สิ่งที่หูเริ่มได้ยินชัดขึ้นทุกทีในขณะนี้คือเสียงเพื่อนๆของเธอกำลังพูดคุยกันเรื่องข้อเสนองานพิเศษจากบริษัทไก่ๆ อะไรซักอย่าง..

 

 

และเนื้อหาในนั้นก็ฟังดูแสนสบายอย่างเหลือเชื่อจนไม่แน่ใจว่าลำโพงเพี้ยนไปรึเปล่า ..ยิ่งเมื่อได้ยินเรื่องเงินค่าตอบแทนที่มากขนาดสามารถเอามาจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่าเช่าหอให้เธอได้สบายๆ แถมยังเหลือกินเหลือใช้ แบ่งเป็นเงินเก็บเข้าธนาคารก็ยังไหว …เป็นค่าจ้างที่มากกว่างานปัจจุบันของเธออีกด้วยซ้ำ

 

 

เอาเลย!  ทำเลย!  สมัครกัน!

 

 

..นางสาวณิชาจะได้เข้าใจคำว่าหิวเงินจนหน้ามืดอย่างถ่องแท้เป็นครั้งแรกก็วันนี้นี่แหละ..

 

 

คำบอกเล่าที่ได้ยินมาเมื่อครู่ ฟังเผินๆแล้วน่ากลัวเหมือนจะถูกเขาหลอกไปขายแอxเวย์ ..คะแนนความน่าเชื่อถืออยู่ในระดับใกล้เคียงกับพวกสแปมโฆษณาทำงานผ่านเน็ทไม่รู้กี่ชั่วโมงต่อวันที่ชอบถ่ายรูปเอาแบงค์พันมาแบให้ดูเป็นฟ่อนๆ แปะฟ้อนท์เน้นขอบสีสดๆ ได้คะแนนการจัดวางไทโปกราฟฟี่ติดลบ อะไรเทือกนั้น

 

 

แม้จะสังหรณ์ไม่ค่อยดีและรู้สึกไม่ไว้ใจอย่างยิ่ง …แต่ก็นั่นล่ะ...

 

 

คนที่กระเป๋าสตางค์กำลังใกล้มีปัญหา ..ถึงจะเป็นงานทำนองนี้ก็เถอะ.. เงินก้อนยื่นมาจ่อตรงหน้า จะห้ามตัวเองไม่ให้รีบโดดงับ- เอ้ย..รับเอาไว้ก่อนคงไม่ไหว  ..เดี๋ยวก็ได้มานึกเสียดายเอาทีหลังกันพอดี..

 

 

เพราะไม่รู้จะไปหางานง่ายๆที่ให้เงินมากเท่านี้ได้จากส่วนไหนของกรุงเทพอีกแล้ว แถมท่าทีเพื่อนๆอีกหลายคนของเธอก็ดูจะอยากไปทำด้วยกันทั้งนั้น ..ขนมผิงจึงได้แต่พร่ำปลอบตัวเองไปอย่างไร้ทางเลือกว่ามันคงปลอดภัยน่าา

 

 

ไม่เป็นไร ยังมีโอกาสพลาดได้อีกหนึ่งเดือน.. ไว้ตอนสมัครก็ลองอ่านลองดูดีๆหน่อย ถ้าโอเคก็คงทำได้ ไม่เสียหายอะไรหรอก มั้ง..?

 

 

เธอนึกในใจพลางพรมนิ้วลงบนคีย์บอร์ดต่อกแต่กพิมพ์เป็นข้อความแทนการพูดแทรกเพื่อไม่ให้รบกวนเพื่อนๆที่กำลังคุยกันอย่างออกรสอยู่ในคอลนั่น

 

 

 

‘เพิ่งมาแอออ;;’

 

 

‘ตะกี๊ได้ยินพวกเธอบอกจะทำงานพิเศษที่ไหนกันเหรอ?’

 

 

‘มันดีใช่มั้ย อยากได้เงินอ่ะ เราลองด้วยคนได้ป่าว’

 

 

 

 

..วินาทีถัดมา สมาร์ทโฟนของเธอก็สั่นครืด แผดเสียงตื่อดึ๊งดังลั่นห้องพร้อมกับสาดแสงหน้าจอสว่างวาบโชว์ไอคอนเจ้าแลร์รี่ตัวสีฟ้าขึ้นมาเด่นหราแทนคำตอบ

 

 

.......   โนเอลไททั่น @noellune       now

 ผิงผิงเธอซุ่มม @zZPingggg

 

.

.

..เจ้าของชื่อยิ้มตาหยีเขินๆใส่ข้อความนั้น หูแว่วเสียงโหวกเหวกกิ๊วก๊าวจากในคอลอีกรอบเมื่อใครบางคนปล่อยมุกแป้กออกมาดังลั่นจนถูกเพื่อนคนอื่นๆล้อแซวกันรัวๆ

 

 

ขนมผิงกดปุ่มเปิดไมค์ แล้วหัวเราะร่า.

 

 …….

 

 

 

 

“เออ เห็นวันก่อนผิงบอกว่ามีนัดสัมภาษณ์งานพิเศษนี่ เรียบร้อยป่ะ เป็นไงมั่ง?”

 

 

ฟ้า เพื่อนจากมหาวิทยาลัยที่มาขออาศัยนอนเล่นในหอของเธอรอเรียนวิชาถัดไป จู่ๆก็โพล่งถามขึ้นมา เรียกให้เจ้าของห้องงัดหน้าง่วงๆประดับแว่นขึ้นจากหน้าจอโน๊ตบุ๊คที่เปิดงานค้างไว้เต็มพรืด แล้วเลิกคิ้วนึกๆอยู่ครู่หนึ่ง

 

 

“…….อืม.. ก็ดีนะ มั้ง?” 

“เขาก็ถามเรื่องทั่วไปอ่ะ”

 

“เรื่องทั่วไปนี่คือยังไง? ชื่อ อายุไรงี้เหรอ?”

 

“ใช่ๆ ให้แนะนำตัว” 

“เราก็ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องสัมภาษณ์เท่าไหร่ งานที่แล้วแค่ส่งเรซูเม่กับพอร์ทไปเขาก็ให้ผ่านแล้วไง” 

“เออ แล้วก็มีถามพวกวันเกิด กับเวลานอน ..เวลาตื่นด้วย”

 

“หืม? พวกเวลานอนนี่เอาไปทำไมอะ? เขาบอกป่ะ”

 

 

ขนมผิงส่ายหน้าพลางเอานิ้วจิ้มหมอนลายโลโก้บริษัทที่เพิ่งไปสมัครมาหมาดๆเล่นอย่างครุ่นคิด

 

 

“เห็นว่าเค้าจะให้เราไปนอน ทดสอบอุปกรณ์ฟิตเนสอะไรเนี่ยแหละ คงอยากถามเก็บไว้เป็นข้อมูลมั้ง..?”

 

พอนึกถึงเรื่องนั้นแล้วก็รู้สึกกังวลขึ้นมานิดหน่อย..

.

'ไปนอน' กับ 'เงินดี' เป็นเพียงสองคำที่เธอคิดออกเมื่อพูดถึงงานพิเศษชิ้นใหม่นี้ ..และนั่นนับว่าน้อยเกิน- ไม่สิ- แทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้อะไรเลยต่างหาก..

 

 

 

 

..จะไม่เป็นไรจริงๆใช่มั้ยนะ?..

 

 

 

 

 

 

To Be Continued

 

 

 

 

..............

 

 

ยาว . มากกกกกกกกกกกกกกกกก โฮ ตอนเช็คนี่ตาเหลือกเองเลย ได้โปรดอย่าก็อปไปนับเลยนะคะอายอะแง55555 

ใครอ่านจนจบนี่ลุกขึ้นปรบมือมอบเหรียญให้นะฟฟฟ เค้าขอโทษษ ความเวิ่นเว้อมีอยู่บนโลกจริงๆด้วยค่ะ O<-<

เผื่อใครขี้เกียจอ่าน สรุปง่ายๆได้นิดเดียวคือหนมผิงกำลังใกล้จะถังแตกอยากได้เงิน แล้วได้ยินเพื่อนๆไซโคกันอยู่พอดี หน้ามืดทันทีอย่างใจง่าย ไปไป ไปทำ!

.

สรุปว่าที่เขียนยาวๆมานี่น้ำเยอะไปใช่ม้าย

 

.....

.

ปกติเราเขียนได้ไม่ขนาดนี้นะ ยิ่งถ้าเป็นแนวบันทึกไรงี้ พิมพ์แบบเว้นเยอะๆได้สองหน้ากระดาษก็ดีใจจะตายแล้ว

รอบนี้ไม่ได้เขียนนานเกินหรือไงไม่รู้ บรรยายรัวๆกลัวอ่านไม่เข้าใจกันแง ทนหน่อยนะคะ ครั้งต่อไปจะพยายามย่อให้กระชับกว่านี้ถ้าทำได้ orz

ไม่ถนัดเขียนแบบบุคคลที่สามจริงๆเลย พราก;;;;

 

ปอลอ. พิมพ์ผิดพิมพ์งงตรงไหนบอกได้เลยนะคะจุบุ ไม่เชี่ยวสายฟิคอะ มาพยายามทำไมก็ไม่รู้แอ5555

 

 

แล้วเจอกันใหม่เอนทรี่หน้าค่ะ อิอิ  

 

ปล. เผื่อยังไม่เห็น ภาพตอนต้นเอนทรี่เป็นภาพ.gif ต้องมองค้างไว้แป๊บนึงค่ะ5555 แบบว่าเป็นมนุดถอดๆใส่ๆแว่นบ่อยเลยทำไว้ให้ดู U U,,

.

.

.

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

400 คะแนน

#4 By Exteen Intersomnia on 2014-09-06 18:50

เห็นด้วยว่าเล่าเรียลมาก แล้วก็อ่านเพลินมากด้วย อ่านไปขำไป5555
คือแค่ประโยคลอยๆบางประโยค เรายังอ่านแล้วรู้เลยอะว่ามันเป็นคำพูดของใคร(..)
แล้วเรื่องฝันตอนต้นเอนทรี่นั่นมันอะร๊ายยย เขินอายแงงง555555555555555555555

#3 By Chuubi on 2014-08-20 14:53

คนซุ่ม คนซุ่ม เธอมันคือเจ้าแม่ซุ่มมมมมมมม
เธอเล่าได้เรียลไปแล้วแง เสียงลอยมาเลยฮือ5555555555
โอ๋นะผิงผิงโฮ เธอกลัวไม่มีน้ำอุ่นขนาดนั้นเลยหรอ5555 มาอยู่กับเรา มาอยู่กับเรา /ล่อลวง

#2 By Noel on 2014-08-18 16:25

ไม่ต้องกลัวเรื่องความยาวหรอกค่ะ ของเรายังปาไปหมื่นตัวอักษร... //เชรดเขร้โคอาล่าห้าบาท
อ่านเพลิน มุ้งมิ้งดีค่ะ ฮามากตรงที่บอกว่าหอไม่มีน้ำอุ่น แลดูกลัวมากกันเลยทีเดียว 55555+

#1 By # Comunità di Wynyl on 2014-08-17 22:05